Kościół św. Jana Chrzciciela w Buczku

W powiecie łaskim, w województwie łódzkim, znajduje się wieś Buczek, w której raz do roku odbywa się Festiwal Truskawki. Jednak to niejedyny powód, aby odwiedzić tę miejscowość. Ponad domostwami, łąkami i polami góruje wieża gotyckiego kościoła z XV wieku, w którym zachowały się cenne zabytki z XVII wieku. Sama zaś historia Buczka i parafii św. Jana Chrzciciela jest również warta uwagi ze względu na postacie, jakie odegrały rolę w dziejach tej małej ojczyzny.

Huculskie kilimy i liżniki

W Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi >KLIK< można zwiedzić wystawę „Nostalgia za kresami. Ludowa tkanina wileńska, poleska i huculska” (do 20 sierpnia 2017 r.) >KLIK<, na której zaprezentowano bogactwo kultury regionalnej przez pryzmat dzieł tkanych. O jednych z nich w ostatni czwartek 8 czerwca 2017 r. – w ramach imprezy towarzyszącej – opowiedziała Alicja Woźniak z Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi, której bliska sercu okazała się huculszczyzna. Ponad ćwierć wieku temu zauroczyła się kulturą mieszkańców Karpat Wschodnich, gdy w swojej placówce szykowała jedną z wielu wystaw, a na której to pojawiły się huculskie przedmioty. Choć zasadniczo w pracy naukowej zajmuje się badaniem strojów – a w przypadku Hucułów mowa o bardzo bogatym ubiorze – to urzekły ją wytwarzane po dziś tradycyjną metodą kilimy i liżniki, które to można podziwiać na wystawie i którym to był poświęcony okolicznościowy wykład.

Historia Polski wg Andrzeja Wajdy

Andrzeja Wajdy zasadniczo nie trzeba przedstawić. Uczennice i uczniowie świetnie znają jego filmowe adaptacje lektur szkolnych jak „Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza, „Zemsta” Aleksandra Fredry czy „Wesele” Stanisława Wyspiańskiego. Na lekcjach historii pojawiają się fragmenty bądź w całości puszczane dzieła traktujące o ważnych wydarzeniach z dziejów Polski jak „Katyń”, „Korczak” czy „Człowiek z marmuru” jak i „Człowiek z żelaza”. Twórczość reżysera urodzonego w Suwałkach, syna oficera zamordowanego w lesie katyńskim, została niejednokrotnie doceniona nie tylko w kraju, ale i poza granicami. Wspomnieć tylko należy, że za „Ziemię obiecaną” dostał Złotego Lwa, Złotą Kaczkę oraz Złoty Kłos. Sam zaś film – podobnie jak wspomniane „Człowiek z żelaza” i „Katyń” – był nominowany do Oscara w kategorii najlepszy nieanglojęzyczny film. Ostatecznie A. Wajda otrzymał Nagrodę Akademii Filmowej za całokształt twórczości, co miało miejsce w 2000 r. Nie powinno więc dziwić, że osoba reżysera jak i tematyka jego filmów wzbudzała i wzbudza zainteresowanie nie tylko znawców kinematografii. Siłą rzeczy – z racji poruszanych zagadnień historycznych – historycy byli wręcz zobowiązani do zabierania głosu. I tak też się stało w Muzeum Tradycji Niepodległościowych w Łodzi w ramach cyklu „Plus czy minus – konfrontacje historyczne” pod dość znamiennym tytułem „Historia Polski wg Andrzeja Wajdy” w dniu 30 maja 2017 r.

Piotrkowska konferencja

Choć od czasu obrony rozprawy doktorskiej i zarazem zakończenia przygody ze studiami doktoranckimi minął już prawie rok, to pewne nawyki wypracowane w ciągu sześciu wytężonych lat, poświęconych zbieraniu materiałów w celu napisania stosownej pracy, pozostały. Jednym z nich to chęć uczestniczenia w konferencjach naukowych. Choć jak pamiętam nie zawsze miałem ochotę jechać w różne części Polski, aby wygłaszać referaty o Michalinie Tatarkównie-Majkowskiej >KLIK<, a czasem na inne tematy powiązane z historią regionalną. Był to niewątpliwie czas nie tylko naukowej uczty, dzięki której własne horyzonty rozszerzały się o nieznane dotąd zagadnienia z dziejów ludzkości, ale również świetna okazja do zawarcia wielu wartościowych znajomości. Nie powinno więc dziwić, że z przyjemnością udałem się na XIV Studencko-Doktorancką Konferencję Naukową „Człowiek a historia”, która miała miejsce na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach Filia w Piotrkowie Trybunalskim w dniach od 24 do 26 maja 2017 r., pod patronatem prezydenta miasta Piotrkowa Trybunalskiego, a zorganizowanej przez Studenckie Koło Naukowe Klio wespół z Muzeum w Piotrkowie Trybunalskim.

Turniej Wiedzy o Tuszynie – edycja 2017 r.

W ostatnim tygodniu (15-18 maja 2017 r.) miałem okazję zasiadać w jury Turnieju Wiedzy o Tuszynie, zorganizowanego po raz drugi przez lokalny Miejski Ośrodek Kultury. Już pierwsza edycja w zeszłym roku przyciągnęła uwagę zainteresowanych. Nic więc dziwnego, że tym razem nie zabrakło chętnych do udziału. Młodzi mieszkańcy gminy – bowiem to do nich został skierowany konkurs – zostali świetnie przygotowani przez swoich opiekunów, za co tym drugim należały się słuszne słowa uznania jak i brawa. Sam zaś turniej został podzielony według grup wiekowych – pierwsza dla przedszkolaków, druga dla uczniów szkół podstawowych z klas I-III, trzecia dla uczniów szkół podstawowych z klas IV-VI oraz czwarta dla gimnazjalistów i licealistów.

Kościół p.w. św. Witalisa Męczennika w Tuszynie

Widawa

Dzieje Widawy sięgają odległych czasów, mimo że pierwsze poświadczone historyczne źródła pochodzą z XIV wieku. Jednak badania przeprowadzone przez archeologów udowodniły, że w okolicach istniały zdecydowanie starsze ludzkie skupiska. W pobliskim Chociwiu zostały odnalezione szczątki po osadzie założonej przez ludność kultury komornickiej (8 000 – 4 500 p.n.e.). Z późniejszych wieków również pochodziły pozostałości po skupiskach, założonych nad Widawką i jej dopływem – Niecieczą. Nad tą drugą rzeką powstała istniejąca po dziś miejscowość – Widawa. W 1388 r. otrzymała prawa miejskie z rąk króla Władysława Jagiełły, co – zdaniem badaczy dziejów – dowodziło uznania dotychczasowego rozwoju osady i jej ważnym znaczenie dla handlu. Wpływ na to miało niewątpliwie położenie przy jednym z głównym szlaków przemierzanych przez kupców w epoce średniowiecza. Przez Widawę wiodła trasa z Poznania przez Sieradz i Piotrków Trybunalski do Krakowa. Przez wieś, a potem miasto przetaczały się tabory ze zbożem i solą. Jedna ze wzmianek historycznych z 1228 r. wspominała o istnieniu w tym miejscu komory celnej.

Jan Długosz w Pabianicach

W dniu 6 maja 2017 r. przy dworze kapituły krakowskiej w Pabianicach, potoczenie nazywanym Zamkiem, odsłonięty został pomnik Jana Długosza, autorstwa Ewy Maliszewskiej, lokalnej rzeźbiarki, która zasłynęła z kreacji postaci do krótkometrażowego filmu „Piotruś i Wilk” w reżyserii Suzie Templeton, nagrodzonego Oscarem w 2008 r. Uroczystościom przewodził Grzegorz Mackiewicz, prezydent miasta, który wraz z autorką monumentu oraz Teresą Bobowicz ze Stowarzyszenia „Nasz Park” i zarazem inicjatorką upamiętnienia kronikarza, dokonał oficjalnej prezentacji rzeźby postaci zasłużonej dla Polski, w tym także dla Pabianic. Bowiem J. Długosz był tym, który po raz pierwszy opisał gród położony nad Dobrzynką.