Dzieje Widawy
sięgają odległych czasów, mimo że pierwsze poświadczone historyczne źródła
pochodzą z XIV wieku. Jednak badania przeprowadzone przez archeologów
udowodniły, że w okolicach istniały zdecydowanie starsze ludzkie skupiska. W
pobliskim Chociwiu zostały odnalezione szczątki po osadzie założonej przez
ludność kultury komornickiej (8 000 – 4 500 p.n.e.). Z późniejszych
wieków również pochodziły pozostałości po skupiskach, założonych nad Widawką i
jej dopływem – Niecieczą. Nad tą drugą rzeką powstała istniejąca po dziś
miejscowość – Widawa. W 1388 r. otrzymała prawa miejskie z rąk króla Władysława
Jagiełły, co – zdaniem badaczy dziejów – dowodziło uznania dotychczasowego
rozwoju osady i jej ważnym znaczenie dla handlu. Wpływ na to miało niewątpliwie
położenie przy jednym z głównym szlaków przemierzanych przez kupców w epoce
średniowiecza. Przez Widawę wiodła trasa z Poznania przez Sieradz i Piotrków
Trybunalski do Krakowa. Przez wieś, a potem miasto przetaczały się tabory ze
zbożem i solą. Jedna ze wzmianek historycznych z 1228 r. wspominała o istnieniu
w tym miejscu komory celnej.
